Czasy, kiedy socjalizm kształtował ustrój Polski Ludowej przez wielu są już dziś zapomniane, znikają powoli świadectwa dotyczące tamtych czasów. Długo jednak jeszcze widoczne będą w architekturze ślady PRL jako okresu, kiedy to priorytetem było zapewnienie lokum całemu społeczeństwu, co zwłaszcza w latach tuż po wojnie, w czasie której ogromna ilość ludzi została pozbawiona dachu nad głową wręcz z dnia na dzień, było dużym wyzwaniem.
Stało się to przyczyną masowego wznoszenia osiedli tworzonych wyłącznie przez bloki tak, by jak największa liczba osób mogła zamieszkiwać na stosunkowo niedużym obszarze. Powojenny wyż demograficzny sprzyjał tej tendencji, przez co w wielu miastach dziś ma się wrażenie, iż stanowią one jedno wielkie blokowisko. Identyczne względem siebie budynki z wielkiej płyty nawet dziś przytłaczają szarością i monotonią.
Ciągłe braki na półkach sklepowych nie sprzyjały podkreślaniu indywidualizmu, często stwierdzano, iż „skoro w moim mieście kilkadziesiąt tysięcy ludzi niezależnie od wykształcenia czy stanu posiadania mieszka w identycznych lokalach, wyróżnienie się z tłumu nie jest możliwe”. Stąd brak poczucia odrębności, które w pewnym stopniu widoczne jest w polskim społeczeństwie do dziś. Na przykładzie architektury PRL wyraźnie widać zatem, jak istotna jest koncepcja tworzenia projektów domów w kształtowaniu kolejnych pokoleń obywateli.